gewildstegedigte.litnet.co.za » C.M. van den Heever

Waar ruwe rotse

C.M. van den Heever — Mon, 04 Jun 2012 14:49:57 +0000

Waar ruwe rotse teen die hemel klim,
waar môrerooi se eerste traanglans glim,

waar aasvoëls hoog in sirkelbane sweef,
hul rou gekras in afgronde laat leef;

waar grou-wit kranse na die klowe val,
gekeep-hou tot spelonke bo ’n dal;

waar oopgeskeurde klippekake wag
met draketande wat daar grynsend lag –

daar knal opeens geweerskoot bo die kruin
en eggo’s antwoord hard met skelbasuin.

Die dassies wip verskrik oor gladde krans,
patryse saai vlerktrillend uit hul skans.

Skuins glip ’n voet en drillend val ’n roer . . .
’n skerp geskuur – ’n pad wat afwaarts voer.

Twee hand benoud klink uit die diepte: “Here, help!”

twee vader-oë kyk verward . . . sy seun,
die afgrond lag oor wilde skuurgedreun.

Die kruit en stof vlek oor die lug se blou,
die vader bly sy hand oor sy oë hou.

En dan gewaar hy in die skemering
sy kind, deur rotseskouers vasgedring.

’n Riem rol na die seun daaronder neer,
“Bind vas, my kind . . . en Pa die sal probeer.”

Maar dis vergeefs . . . die kransedraak hou vas,
die riem bly stukkend breek, kry las op las.

En hulp snel by . . . die rotsetande gryns,
hier moet die mensverstand terug voor deins.

Dan klaag daar uit die diepte, sag en flou:
“Ek smeek dat Pa my skiet . . . en nou . . .”

’n Roer die bewe in die growwe hand,
sag sif in skemerafgrond korrels sand.

Vas lê die kolf teen vaderskouer aan,
en langs die sneller glans ’n afloop-traan.

“Vergeef my, God!” . . . ’n skoot gedemp en dof . . .
en bo die bergegraf styg kruit en stof.

Nog skuur iets rog’lend in die diepte daar,
dis stil . . . die aasvoëls kras . . . ’n vader staar.

Die gevalle Zoeloe-indoena

C.M. van den Heever — Mon, 04 Jun 2012 14:49:48 +0000

Jou lyf die glim soos koper op die veld
en grassaad buig oor jou
hul moredou,
hier waar jy slaap
jou laaste slaap.
Jou spierwit pluime sidder nog
net of jy veg, maar langs jou lê ’n bloedstroom
wat weggesink het in die sand;
jou hand
lê willoos-slap en asvaal
langs die vlymskerp assegaai.
Jou koning in Oemkoengoenhlowo
sal wag vir jou,
sy hand sal oor sy oë rus,
wat vérweg dwaal tot by die blou
waar jy gaan veg het.
Hy sal vir die gedreun van voete wag,
gekletter van die skild,
vir wit-omkwaste bene en gedans
opruiend, kwaai en wild.
Die bulte sal jou roep
en eensaam sal ’n Zoeloe-meid
saans by haar vuur gaan wag
stil-starend tot die nuwe dag.
Die son wat vuurmaak oor die bulte,
sal wagters wek,
hul lied sal klink die klowe deur,
die sagte more teen,
en almal sal weer lag en lewe,
al is jy heen.
As die indoenas weer gaan veg,
die bulte lewe van hul wilde dans,
die skilde kletter en asgaaie blits
hoog in die son
dan slaap jy nog,
dan slaap jy diep,
jou vere wyd verstrooi deur son en reën,
jou lyf wat sag geglim het net soos koper,
dan weg, en jy?
Die grassaad sal nog buig,
die beeste bulk, die lewe roep,
maar jy?
Hier waar jy was, sal skape wei.

Amandelboom, O Lentebruid

C.M. van den Heever — Mon, 04 Jun 2012 14:49:45 +0000

Amandelboom, O Lentebruid,
hoe spierwit bars die blomme uit,
die takke weeg nou, vlok op vlok
met haelwit sterre toekapok!

Nog al die ander bome wag
op stil invloeiing van die krag,
wat uit die grond se donker hart
beur na die takke, kaal en swart.

En in die dooi omgewing kleur
jy rein en wit; jou blommegeur
hang soet oor dor, vermufte bas,
uit tye toe daar winter was.

Jy is die eerste, in lentetyd,
wat wit uitstort jou vrugbaarheid,
en laaste van die bomesee
wat dan jou harde vruggie gee.

En tog bring jy die eerste teug
van diepste skoonheid van die jeug,
en spreek daar uit jou blommeprag
die heerlikheid van skeppingskrag!

Amandelboom, O Lewensbruid,
hoe heimlik bars die blomme uit,
die eerste milde skoonheidsbrood,
die lewenskrag uit winterdood!